こんな感じ

 

 

อันนี้เป็นอันที่แคสกะเจ้แจน(เจ้าเก่า)
ปกติโชจะเล่นแคส(ยามว่าง)เป็นหลาม 5555555
มีแต่คนบอกว่าซึนพอแล้ว (จริงหรอ?)
แต่มาเจอเจ้แจนซึนเข้าให้ ...โชก็พึ่งเคยแคสบอส
เงียบเลย 555555555555

แคสออกแนวรั่วๆนะจ๊ะ กร๊ากกกกกกก

*วิ่งหนี*

 

 

"เฮ้ยยยยยย! แกมาทำอะไรแถวนี้วะ!" เสียงโวยวายบ่งบอกเจ้าของเสียงเป็นอย่างดีดังลั่น เมื่อเห็นคนที่ไม่ควรจะพบหน้ากันได้เลย

"แกสิมาทำอะไรแถวนี้"น้ำเสียงแข็งกร้าวย้อนกลับอย่างติดรำคาญ ในความขี้โวยวายโดยสันดานของอีกฝ่าย ...คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่หน้าประตูหน้าห้องมันเอง
"แกควรจะอยู่ที่ห้องฉันสิ" ดวงตาสีแดงก่ำฉายแววไม่พอใจลางๆ

"อะไรวะ! ก็นี่มันห้องฉัน แค่จะมานอนที่ห้องแล้วมันทำไมวะ!" แม้จะรู้สึกตงิดๆว่าตนเป็นคนถามก่อนแต่กลับถูกย้อนซะอย่างนั้น
"ไม่ได้อยากอยู่ตัวติดกับแกสักหน่อย" บ่นอุบอิบตามประสาเบาๆ ...หากแต่ระดับเสียงก็ยังดังตามนิสัย
 
"เหอะ"บอสแห่งวาเรียหัวเราะขึ้นจมูก เพราะรู้ว่าถึงจะพูดอะไรกับเจ้าคนตรงหน้า ก็มีแต่จะทำให้รำคาญรูหูมากขึ้นเท่านั้น
แต่ก็........
"ดื่มมั้ย ไอ้สวะ"
ถามเสียงเย็น พลางโยนขวดเหล้าในมืดให้ฉลามคลั่ง

"ไม่สบายรึเปล่าวะ?" ถามออกมาจากใจจริง ไม่ได้เจตนาหาเรื่องแต่อย่างใด วันๆไอ้บอสบ้านี่มันเคยทำอะไรบ้างนอกจากปาของใกล้มือใส่ วันนี้นึกครึ้มอะไรมาชวนกินเหล้า?
หรือตั้งใจจะปาเหล้าใส่หัว แต่เปลี่ยนใจกลางคัน?

พอเห็นหน้าโง่ๆมีผมสีเงินปกคลุมนั่นแล้ว เส้นประสาทที่มือแทบกระตุกจนอยากจะปาขวดเหล้าในมืออีกข้างใส่เป็นการระบาย
เท้าทั้งสองก้ามฉับเข้าไปหาก่อนจะดึงตัวร่างบางให้พ้นทาง
"ยืนขวางทางอยู่ได้ ไอ้สวะงี่เง่า!!" คำด่าคงเป็นเรื่องปกติ...แต่ผิดปกติตรงที่ด่าแล้วตัวเองเดินเข้าห้องที่ไม่ใช่ของตัวเองไปหน้าตาเฉย

"เฮ้ยยยย! แล้วเข้าไปทำไมในห้องฉันวะ" ว่าพลางก้าวตามไปติดๆ เกิดข้าวของในห้องเขาเสียหายขึ้นมา ได้โดนไอ้เด็กหน้าเงินบ่นจนรำคาญเรื่องราคาของขึ้นแน่ๆ

"ห้องของแกก็เหมือนห้องของฉัน!!" คำพูดทรงอำนาจเมื่อคนกล่าวทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ตำแหน่งประจำของเจ้าของห้อง มิหน่ำซ้ำยังยกขาขึ้นมาพาดบนโต๊ะราวกับเป็นห้องของตัวเอง
"แต่ถ้าแกยังไม่เงียบล่ะโดนแน่" ดวงตาคู่คมตวัดมองเป็นการปิดปาก(ชั่วคราว)ของร่างบาง

"อะไรวะ!" เผลอขึ้นเสียงตามความเคยชิน แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็ปิดปากเงียบพลางเดินไปวางขวดเหล้าที่โต๊ะ...แต่ไกลพอที่จะไม่อยู่ในรัศมีฝ่าเท้าของบอส
"เอ้า แกคิดจะกระดกทั้งขวดเหรอไงไอ้คุณบอส" ว่าพลางกระแทกแก้วเหล้าเนื้อดีลงกับโต๊ะเสียงดัง แต่ก็สมกับที่เป็นแก้วเหล้า แรงแค่นี้ไม่ทำให้บุบสลายได้

"หึ รู้งานดีนี่แก"คำพูดสองแง่หลุดออกมาเป็นคำชมประกอบรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนมือใหญ่จะเขี่ยความหวังดีของร่างบางมารองรับของเหล้าสีอำพัน 
ยกตามกระดกลงคอด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงราวกับที่กินไปเป็นแค่น้ำธรรมดา...
 
เจ้าของเรือนผมสีเงินยืนจ้องบอสของตนอย่างไม่แน่ใจ เมื่อกี้บอสเป็นคนชวนกินเหล้า แต่จะนั่งกินด้วยก็ใช่ที่ แต่จะเดินไปก็จะไปไหนได้ล่ะในเมื่อจุดหมายของเขาคือการนอนพักผ่อน
นอนในห้องที่มีคนอย่างแซนซัสอยู่นะเหรอ? ฝันไปเถอะ
"เอาวะ" พึมพำเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าอีกใบออกมา เหล้าที่ได้รับมาเมื่อครู่ถูกรินลงไปช้าๆ สีอำพันสวยบ่งบอกดีกรีแรง

"หึ"เสียงหัวเราะเค้นดังอยู่ในลำคอขณะจับจ้องการกระทำของคนตรงหน้า รอยยิ้มบางแต่แฝงอารมณ์ลึกปรากฎบนดวงหน้าคม
"ค่อยๆกินนะ" ...คำพูดนั้นเต็มไปด้วยคำท้าทายอย่างเห็นได้ชัด

ฟังแล้วเส้นอารมณ์กระตุกดังปึ๊ด ฟังเผินๆถ้าคนพูดไม่ใช่คนตรงหน้าก็คงคล้ายเป็นห่วงอยู่หรอก แต่แบบนี้มันท้ากันชัดๆ
ในเมื่ออีกฝ่ายท้ามาขนาดนี้ จะค่อยๆกินตามที่พูดมันก็เสียศักดิ์ศรีพิรุณแห่งวาเรียหมดสิ!
คิดได้ดังนั้นจึงกระดกเหล้าดีกรีแรงเข้าปากประหนึ่งน้ำเปล่า ...ผลที่ได้ไม่ต่างจากกลืนไฟเท่าไรนัก

ความขบขันน้อยๆปรากฎชัดอยู่ในดวงตาหลังขอบแก้วนั่น เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงความรักศักดิ์ศรีจนทำอะไรน่าสมเพชแบบนั้น
...อีกทั้งการกะระยะผิดๆของฉลามคลั่ง ที่ว่าเท้าของเข้าจะไปไม่ถึง 
หากแต่เพียงแค่ขยับนิดเดียว ...ก่อนจะฟาดลงเบาๆเข้าที่ขมับเส้นผมสีเงิน ทว่าทำเอาร่างนั่นลงไปกองบนพื้นแทน
"ฉันบอกแกให้ค่อยๆกินไง สคอโล่!!"

"ทำบ้าอะไรวะ!!!" ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกันกว่าจะได้สติสมบูรณ์จากฝ่าเท้าอรหันต์ของคนตรงหน้า ดีที่หน้าไม่ฟาดขาโต๊ะ ไม่อย่างนั้นคงมีเลือดกันบ้างแล้ว

ความสะใจแล่นขึ้นกระตุ้นให้บอสแห่งวาเรียยิ้มกริ่ม ริมฝีปากคมนั่นลิ้มจิบเหล้าอีกครั้ง 
ก่อนร่างบนพื้นจะได้เสียงแก้วถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี และร่างสูงที่สาวเท้าเข้ามาหา
มือแกร่งจิกเส้นไหมสีเงินขึ้นบังคับให้ดวงหน้าขาวเงยขึ้น พลันประกบริมฝีปากเข้าหาด้วยรุนแรง... 
ลิ้นร้อนใช้เปิดช่องทางเล็กๆขี้โวยวายนั่นเพื่อให้เหล้าไหลลงคอร่างบางที่ดิ้นพล่าน

ร่างบางดิ้นขลุกขลักเพราะไม่ทันตั้งตัว ของเหลวแสบคอไหลผ่านมาจนไม่อาจรับได้ทั้งหมด ร่างกายจึงเกิดการสำลักเพื่อไม่ให้ขาดอากาศหายใจนานเกินไป
มือพยายามยันตัวอีกฝ่ายออกไปเต็มกำลัง แต่ก็รู้ทั้งรู้ว่าไอ้บอสบ้านี่มันแรงอภิมหาช้างสารขนาดไหน ดิ้นให้ตายก็ยากที่จะหลุด
ไอ้บอสบ้า จะตายอยู่แล้วโว้ย!!! เสียงอุทธรณ์ร้องในใจพลางทุบหลังอีกฝ่ายเป็นการประท้วงยกใหญ่

การประทุษร้ายของร่างบางถึงไม่ทำร่างสูงก็รู้ว่ามันจะได้ตายเพราะขาดอากาศหายใจแน่ๆ
แต่ขอโทษที่เขาไม่ใช่คนที่ชอบทะนุถนอมของของตัวเองซักเท่าไหร่....พูดอะไรไม่เคยจะฟัง แบบนี้คงต้องลงโทษซะให้เข็ด
มือแกร่งที่จิกเส้นผมยาวอยู่ค่อยๆเลื่อนลงมาประคองลำคอขาวดูจะอ่อนโยน หากแต่ริมฝีปากกลับบดขยี้หนักหน่วงจนดูท่าจะการเกินกว่าคำว่าป้อนสำหรับร่างบางเสียแล้ว
...แต่เขาก็ยังไม่อยากเสียของดีไปหรอกนะ ...คิดพลางปล่อยสิ่งมีชีวิตในมือให้ร่วงลงกระแทกพื้นอีกครั้ง...

ทันทีที่มีโอกาสก็รีบตักตวงอากาศหายใจไว้ทันทีโดยไม่สนใจจะโวยวายตามนิสัย เกิดไอ้บอสบ้ามันทำอะไรขึ้นมาอีกเขาไม่ขาดอากาศหายใจตายเลยเหรอไง
"ทะ ทำอะไรวะ" เสียงปนหอบหายใจไม่ดังนักถูกเค้นออกมาอย่างยากลำบาก ร่างทั้งร่างยังคงกองอยู่ที่พื้นไม่มีแรงกระดิกกระเดี้ยหนีคนที่อาจทำให้เขาเจ็บได้ทุกเมื่อ

"สอนวิธีการกินที่ถูกต้องไง ไอ้สวะ!!" ร่างสูงหมุนตัวกลับไปยังเก้าอี้อีกครั้ง

"...ทีหลังถ้าแกยังทำหูทวนลมกับคำพูดของฉัน......ฉันฆ่าแกแน่"
คำพูดยืนกรานว่าเอาจริงก่อนคนพูดจะยกขวดเหล้ากระดกลงคอ.....ผิดกับวิธีที่ทำกับร่างบนพื้นกันเห็นๆ!

ไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความ เพราะพูดไปก็คงไม่แคล้วโดนของในมือบอสนั่นล่ะปาใส่หัว แต่จะให้เงียบๆมันไม่ใช่นิสัยหรอกนะโว้ย!
ฉลามคลั่งแห่งวาเรียนอนคิดอยู่กับพื้นพร้อมแววตาวาวบ่งบอกความไม่ยอมแพ้ เจ็บไม่รู้จักจำก็ช่าง ก็ในเมื่อจนกว่าจะเอาชนะได้ เจ็บกี่ครั้งก็ทนวะ!
"ก็แค่วิธีกินไม่เหมือนกัน แกเกี่ยวอะไรด้วยวะ" พูดอย่างไม่มองสถานการณ์...ว่าตนเสียเปรียบเห็นๆ

"........"
....ร่างสูงเลือกที่จะเงียบและไม่สนใจกับคำพูดของร่างบนพื้น 
ตอนนี้เหล้าของเขาหมดขวดแล้ว จะให้เดินไปหยิบเพิ่มที่ห้องครัวอีกก็บอกตรงๆเลยว่าขี้เกียจ ...จึงเอื้อมไปหยิบขวดเหล้าของฉลามมากินต่อแทน
"แกจะนอนบนพื้นอีกนานมั้ย....หรือว่าเมาจนลุกไม่ขึ้นน่ะ"

"ฮึ!" ไม่ได้จงใจทำเสียงสะบัดอะไรอย่างที่พวกผู้หญิงมักจะเป็นกัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะทำอะไรสักอย่างระบายอารมณ์ ความหงุดหงิดแล่นขึ้นเป็นริ้วๆเมื่อเห็นท่าทีของคนที่ไม่เคยไยดีสิ่งใด
"เรื่องของฉัน!" ตอบเสียงลั่นก่อนจะลุกพรวด แต่ก็ทรุดฮวบลงไปอีกหนเพราะลุกเร็วเกินไป กอปรกับสุรารสแรงที่ทำให้สมองมึนตึ้บเหมือนมีค้อนหนักๆทุบหัว

"ให้ช่วยมั้ย" ผู้เป็นนายหยิบยื่นความช่วยเหลือที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ....ถึงกระนั้นที่เอ้ยปาก ก็ทีเห็นท่าทีราวสตรีนั่นแหละถีงยอมอ่อนใจบ้าง
"....พูดจาดีๆ แล้วฉันจะช่วยนะ "

"เรื่องอะไรต้องขอให้แกช่วยวะ" ตะคอกอย่างหงุดหงิด ทำไมอีกฝ่ายต้องเหมือนกับว่าเหนือกว่าทุกอย่างมันทำให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก
ว่าแล้วก็จัดแจงใช้โต๊ะเป็นตัวช่วยประคองตัวยืนขึ้นมาอย่างช้าๆเสร็จสรรพ

"งั้นก็ดื่มต่อซะให้หมด ไอ้สวะ!" เสียงตวาดกร้าวเมื่อเห็นความดื้อรั้นของอีกฝ่ายอย่างขัดใจ พลางเลื่อนขวดเหล้าในมือไปหยุดต่อหน้าดวงหน้าขาวที่เริ่มแดงเรื่อๆ
ดวงตาสีแดงหยุดนิ่ง คอยดูต่อไปว่าร่างบางตรงหน้าจะทำอะไรได้อีก...

"อะไรวะ แล้วแกไม่กินต่อรึไง" ว่าพลางปัดปากขวดไปอีกทาง รู้ดีว่าถ้าหากมันพุ่งเข้าหน้าคงไม่โสภานัก
"แกจะนั่งกินเหล้าต่อในนี้ก็ตามใจแก ฉันไปล่ะ" พูดแล้วก็เดินหนี เหล้าที่ถูกบังคับยัดเยียดป้อนให้เลอะไปหมดจนเหนียวตัว

ช่างไม่รู้ซะบ้างเลยว่าการคืนขวดเหล้านั่นกลับมาให้ก็เหมือนยื่นดาบให้ศัตรู..... มือใหญ่กระชับขวดสีชาให้อยู่ในท่าที่ถนัด
"ถ้าแกก้าวออกไปมากกว่านั้น ฉันปาแน่ สคอโล่"
คำเตือนครั้งที่1แต่สำหรับคนอย่างแซนซัส ไม่จำเป็นต้องมีครั้งที่2 ....ก็แน่ล่ะ เขาไม่ได้มาที่ห้องเจ้าสวะนี่ เพื่อมากินเหล้าแค่ขวดสองขวดหรอกนะ

ฉลามแห่งวาเรียมองแซนซัสอย่างชั่งใจ อยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง แต่ถ้าเดินออกไปก็คงไม่พ้นโดนขว้างใส่แล้วลากกลับเป็นแน่ คนปกติคงไม่เลือกทางที่เจ็บตัว...
แต่ไม่ใช่กับฉลามริเล่นลองของหรอก! ลองปามาสิ จะได้รู้กันซะทีว่าที่โดนปาอยู่ทุกวันมันทำให้เขาพัฒนาทักษะหลบหลีกได้มากแค่ไหน
เมื่อตัดสินได้เด็ดขาดจึงตั้งท่าเตรียมสตาร์ทออกวิ่งปานนักวิ่งทีมชาติก็ไม่ปาน แน่จริงปามาสิวะ ไอ้บอสงี่เง่า!

"สคอโล่!!!!"
แซนซัสตะโกนลั่นเป็นการถามย้ำเพื่อให้โอกาส แต่พอเห็นเจ้าฉลามสวะทำท่าแปลกๆแบบนั้นก็พอเดาออกว่า มันแน่จริง
เสียงกระแทกขวดเหล้าลงบนโต๊ะเพื่อบอกถึงการเลิกล้มความตั้งใจ.....
"โอเค ฉันยอมก็ได้"
มือทั้งสองยกขึ้นระดับหัวเป็นการบอกยอมแพ้....จนดูน่ากลัวอย่างมาก!
 
สคอลโล่ถึงกับตกใจเหมือนเห็นผี บอสเนี่ยนะทำท่าแบบนี้ ร้อยวันพันปีไม่เคยเจอ ไม่ใช่หรอก นี่ต้องไม่ใช่บอสคนเดิมแน่ๆ ในเหล้านั่นมียาหลอนประสาทอะไรรึเปล่านะ?
"แกเป็นใครวะ! ไม่ใช่บอสแน่ๆ" น้ำเสียงคล้ายหาเรื่อง หากเป็นคำถามที่จริงใจที่อย่างที่สุด
หรือบอสจะกินยาลืมเขย่าขวด? แต่คนอย่างบอสที่กระดกเหล้าแทนน้ำจะกินยาเป็นกับเขาด้วยเหรอ

"เหอะ!!"เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากคอทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั่นหันมา มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ขวดเหล้าอีกครั้ง!!
 
"ฉันนี่แหละ บอสแก! สคอโล่!!!!"
 
แทบไม่ทันสิ้นประโยค(บอกลา) ขวดเหล้าที่ยังมีของเหลวบรรจุอยู่เกือบครึ่งก็ลอยคว้างไปปะทะเข้ากลางหน้าผาก...
หยาดของเหลวกลิ่นฉุนแตกกระจายบนศีรษะสีเงิน ทำลายความคิดเมื่อครู่นานับประการนั่นได้ในทันที

ขวดเหล้าทำจากเนื้อแก้วหนา เหล้าที่ยังคงมีอยู่เกือบครึ่ง และแรงขว้างช้างสารของไอ้คุณบอสที่เคารพ แน่นอนว่ามันต่างจากเด็กเตะบอลอัดหัวลิบลับ หากไม่ได้รับการฝึกฝนจากแก้วสารพัดที่ขยันประเคนใส่หัวเขาคงสลบเหมือดไม่ยาก
แต่ก็มึนโว้ย!!! ร้องประท้วงอยู่ในใจ รสร้อนแรงของสุราก็ทำให้มึนพอแล้ว ยิ่งมีอะไรมากระตุ้นก็ทำให้ร่างทั้งร่างโซเซเหมือนคนเมาได้ไม่ยาก
แต่ด้วยความดื้อก็ทำให้ฝืนย่างก้าวออกไป ร่างโซไปเซมาเหมือนฝึกหมัดเมา สุดท้ายก็มีจุดจบล้มกองอยู่ที่ประตูหน้าห้องโดยไม่ทันเปิด