こんな感じ

กระแดะใช้ภาษาอังกฤษซักวัน(ไม่ได้คิดเองอีกตะหาก ต๊ายยยยยย /โง่ไปไหนเนี่ย ==)
วันนี้ได้รับอนุญาตให้ออกไปเที่ยวจนได้ *เต้นระบำ*
แต่รวมๆเขาก็อนุญาตให้แค่3ชม.เองนะ 55 ซึ่งมันก็โอเค เพราะถ้าอยู่นานกว่านั้นอาจจะยิ่งหมดตูดน่ะสิ(จริงมะ)
ก็เลยใช้เวลาให้คุ้มค่าซะหน่อย ก็วันนี้โชก็โทรไปเม้าส์ตอนเช้าแก้เครียดเรื่องรถเมล์กับโค่(แลกเปลียนคห.)
แล้วคุนโค่ก็ชวนโชไปเดินมอลล์งามวงศ์วาน โชก็หน้ามืด ตอบตกลงทันที 55
งานนี้ก็ไปกัน3หน่อ  โค่ โช แล้วก็ปริ๊น (เพื่อนที่ร.ร.ของโค่~)

ก็ไม่ค่อยมีไรมาก แค่ไปซื้อการ์ตูนกันกับนั่งกินโออิชิ ที่ไม่ได้กินมานานมั๊กๆเลย *คิดถึงๆ*
ตกลงคือเอนทรี่นี้อัพไร้สาระค่ะ ขอบคุณนะคะที่(หลง)เข้ามา /โดนตบ

บรรยากาศหลังอาหาร พอดีว่าโชเจอหลอดลูกโป่งวิทยาศาสตร์ในกระเป๋า
เลยเป่าซะหน่อย....แต่เผอิญเป่านอกสถานที่เลยไม่ค่อยใหญ่เลย
(เป่าที่บ้านนี้ใหญ่กว่าโป่งยางอีก 5555)
อันนี้เป็นรูปหัวใจโดยบังเอิญ(หรอ) จะเอาให้ใครดี เหอๆๆๆ มีใครอยากได้มั้ยคะ กร๊ากกกก

เมื่อโชหลงรักแร็ปโย่ว...
วอท ซาบ แม๋น~~~

นี่คืออาหารมื้อสุดท้าย ทั้งสองคนจึงซัดโฮก (ราเมนอบซอส/ราเมนกระเพรากรอบ)
ชอบใบกระเพราอยู่เหมือนกัน รสชาติเหมือนใบชามากกว่านะ 55

โค่ถามว่า มาถ่ายทำแม๋นอะไรตอนกินเสร็จแล้ว 5555555

ก่อนออกจากร้านเห็นที่เคาน์เตอร์คิดตังค์มีโมจิวางขายอยู่
(โออิชิมักมีของหวานไว้ล่อกิเลสเราจนถึงวินาทีสุดท้ายที่เราอยู่ในร้านของเขา 55)
โมจิมี3ไส้ บลูเบอรี่ ชาเขียว ถั่วเหลือง
โชก็ดูมีกะตังค์ ควักซื้อมา2ลูก (2ลูก 25บาทค่ะ)
อยากบอกว่ามัน อร่อยเหาะ~~~~~~ *ตัวลอย*
คือแบบเกิดมากเคยกินแต่โมจินมข้นสุพรรณบุรีอะไรพวกนี้น่ะ พึ่งเคยกินของแท้ก็วันนี้
ไส้เต็ม เนื้อเนียนนุ่มปาก(อยากกินอีกเว้ยยยยยยยย) เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายมา
คราวหน้าเหมาแน่ โชเอ๊ยยยยยยย อร่อยจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >[]<

อัพทัวร์บริโภครึไง

ใกล้จะหมดอายุขัยการกักบริเวณแล้ว ...ชุดเชิดไม่ได้ทำซักอย่าง 555555
เพื่ออะไรวะโช 555

เป็นใบหน้าที่กวนตีนดีจริงจัง 555555
ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้ คนอื่นเห็นแล้วหัวเราะ เหนแล้วคันตีน
ดูแมนๆดี (แมนแบบพวกหน้าม่อไม่มีฝา ไรทำนองนั้น 55)

เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ
ตอนนี้ทั้งชีวิตมีปัญหาอยู่กับรถเมล์ไปร.ร.ตอนเช้า (นึกแล้วของขึ้น อร๊ากกกกกกก)