こんな感じ

"พ่อ....." 

ริมฝีปากคมขยับเรียกแผ่วเบา หากแต่กลับถูกเสียงเลื่อนหนักๆของฝาหินกลบทับไปจนหมดสิ้น ไหนจะยังเสียงของฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา บริเวณรอบข้างจึงดูหม่นหมองลงไปอีกเมื่อแสงอรุณถูกบดบังด้วยเมฆาสีดำ กลิ่นดินและหญ้าจากปลายเท้าลอยขึ้นมากระทบจมูก

 

"นี่ พ่อ...."
ทว่าเสียงเรียกยังคงเอ่ยขึ้นมาอย่างซ้ำซาก แฝงลึกถึงจุดประสงค์และใจหวังด้วยว่าคนเป็น ‘พ่อ’ นั้น....จะได้ยิน

 

ดวงตาสีน้ำตาลคู่เรียวทอดมองดูไร้จุดหมาย เสียงเลื่อนของฝาหินยังคงดังเรื่อยๆ ด้วยเพราะความหนักของมันทำให้ต้องใช้เวลานานในการดันให้เข้าที่

 

 

กึก!

 

ฝาหินหล่นลงกระทบขอบในตำแหน่งที่ลงล็อค....ดูท่าคงจะไม่มีใครที่สามารถเปิดมันออกมาได้อีกแล้ว

 

เสียงนั้นดังกระแทกโสทประสาทอยู่เพียงวูบเดียว แต่มันคงเพียงพอที่จะทำให้ดวงตาสีน้ำตาลบนใบหน้าคมคายต้องสั่นไหว ด้วยความรู้สึกภายใน 

 

......เจ็บปวด 

 

.......เสียใจ  

 

..........เคียดแค้น 

 

..............หรือ....... 

 

...............? 

 

 

"เฮ้ ตากฝนแบบนี้เดียวก็เป็นหวัดหรอก เจ้าบ้าเบสบอล"
เสียงตำหนิดังขึ้นมาจากเบื้องหลังพร้อมๆกับที่เสียงฝนก็ทวีความดัง  เม็ดฝนหนากระทบเสื้อสูทที่เปียกหนาและอุ้มน้ำ  ความหวังดีที่ในตอนนี้คงเป็นครั้งแรกที่ไม่มีการตอบรับใดๆกลับมา สิ่งที่ดวงตาสีมรกตเห็นยังคงมีเพียงแผ่นหลังของร่างสูงตรงหน้า

 

...ไม่ยอมหันมาหรือไม่คิดจะพูดอะไรเลย

 

"ถ้าอย่างนั้น.......จะกลับรึยัง"
เส้นผมสีเงินเปียกน้ำลู่อาบข้างใบหน้าขาวของชายหนุ่ม ...เวลาที่ฝนตก เขาก็ไม่สามารถทำอะไรตามแต่ใจได้เสียเลย

 

ไม่ว่าจะสูบบุหรี่........หรือพูดอะไรซักอย่าง....
ที่ทำให้มันยอมรับได้.........

 

".........."

ริมฝีปากคมเผยอค้าง
ตอนนี้....เขาไม่อยากให้ปากขยับพูดอะไรนอกจากการเรียกซ้ำซากนั่น...
ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น...เพราะหากยิ่งคิด....ทุกอย่างในหัวก็เหมือนจะหยุดชะงักด้วยความชา

 

แต่เขา.....ไม่ต้องการให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนกับตัวเขาอีกแล้ว....... 

 

"นายกลับไปก่อนเถอะ โกคุเทระ" 

 

"แก......แน่ใจนะ" 

 

 

"นายกลับไปเถอะ"
ร่างสูงตอบเสียงพร่า นัยน์ตาขยับมองป้ายชื่อที่ปลายเท้า....  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..............   

 

‘ ยามาโมโตะ  สึโยชิ ’   

 

 

 

 

 

 

 

"กลับไปซะ"

 

....................

 

.............

 

..........

 

...     

 

 

 

 

สายฝนโหมกระหน่ำไม่มีท่าทีจะหยุด เพียงเพราะมันอาจต้องการชะล้างสิ่งสกปรกบนโลก...ลบเลือนอดีตสีดำที่อยู่ในความทรงจำของมนุษย์...เพราะเมื่อฝนจากไป เบื้องหลังเมฆที่ค่อยๆจางสีจะมีเพียงแสงแดดอ่อนโยนจากท้องฟ้าและดวงตะวัน เหมือนเป็นคำบอกใบ้ให้มนุษย์ควรรู้ถึงการเริ่มต้นใหม่ 

 

หากแต่สำหรับชายหนุ่ม
...สายฝนนั้นเป็นเพียงสิ่งที่รู้สึกได้เมื่อมันไหลอาบแก้ม

 

ยามที่ฝนตกชายหนุ่มคงไม่คิดที่จะกางร่มออก
เพราะหยาดฝนนั้นจะช่วยปิดบังความรู้สึกเสียใจในยามที่มันเอ่อล้นออกมา

 

....แต่เมื่อแสงตะวันฉายส่องลงมา เขากลับยกร่มขึ้นมากางเสียแทน
......เพราะไม่อยากได้ยินความหมายในการเริ่มต้นใหม่จากท้องฟ้าและอรุณ 

 

 

เมื่อก่อนมันเคยดีกว่านี้.....
...แล้วเมื่อก่อน....มันผ่านมานานรึยัง.......? 

 

ชายหนุ่มถามกับตัวเอง...

 

 

บางทีคนบางคนก็ไม่ได้ต้องการที่จะเริ่มต้นใหม่ เพราะรู้ว่าไม่อาจทำได้
......ทอดทิ้งอดีตไม่ได้...อนาคตก็ใช่ว่าจะดีกว่าเสมอไป
...เลิกที่จะก้าวไปข้างหน้า ....แล้วถอยหลังกลับไป.... 

 

"นี่ พ่อ....." 

 

"ถ้าพ่อไม่ตายไปแบบนี้ พ่อก็คงจะบอกให้ฉันลืมๆเรื่องแบบนี้ไปใช่มั้ยล่ะ"
ริมฝีปากเหนือรอยแผลเป็นที่คางเม้มแน่นอีกทั้งสั่นระริก
"คงบอกว่า ให้กินข้าวเยอะๆแล้วนอนไปเดี๋ยวก็ลืมเอง....." 

 

"ใช่มั้ยล่ะ?"   

 

 

ทาเคชิ......          

 

จากนี้คงไม่มีใครเรียกเขาด้วยชื่อนี้อีกแล้ว........        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เปิดเพลง ruri no ame ของ Aline nine ไปด้วยจะดีมาก เพราะเพลงนั้นทำให้โชมีอารมณ์แต่งขึ้นมาได้เยอะเลย

เป็นฟิคแบบที่อยากแต่งมาตั้งนานแล้ว (หลังจากที่ดองพลอดไว้นานเว่อร์)

อยากเขียนเป็นโด...แต่ไม่ไหวหรอก 5555555555

อ่านๆดูก็ไม่ค่อยพัฒนาอะไรขึ้นเลย (ขอโทดโค่ที่โกคุบทน้อยแถมมีไล่55+)

 

 

 

 

瑠璃の雨
(アリス九號.)

耳澄ませば　響いてくる音は
Mimisumaseba   hibiitekuru  oto  wa
初夏の記憶　紫陽花の季節…
Shoka  no  kioku   ajisai  no  kisetsu...

傘もささず　歩こうとする君
Kasa  mo  sasazu   arukou  to  suru  kimi
遠のく背中、瑠璃色の香り　呼んで
Toonoku  senaka,   ruri  no  kaori   yonde

さよならは　スコールの様にやってきて
Sayonara  wa   suko-ru (squall)  no  you  ni  yattekite
かすかな微熱は　君のせい
Kasukana  binetsu  wa   kimi  no  sei
僕達の為だって言って　手を振るよ
Bokutachi  no  tame datte  itte   te  wo  furu  yo
頬伝う　感情の雨
Hohotsutau   kanjou  no  ame

濡れた瞼　隠そうとした時
Nureta  mabuta   kakusou  to  shita  toki
静かにブレた　君の心音は
Shizuka  ni  bureta   kimi  no  shin'on  wa

何を語り　何を伝えようと
Nani  wo  katari   nani  wo  tsutae  you  to
してたのだろう？　気付けなかったね　だから
Shiteta  no  darou?   kitsuknakatta  ne   dakara

曇り空降り注いだ　雨、雫
Kumori  sora  furisosoida   ame,  shizuku
悲しみ　潤む目　隠す為？
Kanashimi   urumume   kakusu  tame?
傘をさす手を遮り　俯いた
Kasa  wo  sasu  te  wo  saegiri   utsumuita
見上げてた　透明な空
Miageteta   toumei  na  sora

響き合う　心の音　もう無くて
Hibikiau   kokoro  no  oto   mou  nakute
翳した指先　届かない
Kazashita  yubisaki   todoka'nai
大切な　その瞬き　その声も
Taisetsu  na   sono  matataki   sono  koe  mo
帰れない　あの時のまま
Kaere'nai   ano  toki  no  mama

.....................................................

Ruri no ame - thai translation-
(Alice Nine)

เสียงแว่วกระทบหู เป็นความทรงจำในช่วงเริ่มหน้าร้อน
ฤดูแห่งดอกไฮเดรนเยียร์...

เธอเดินออกไปทั้งๆที่ไม่ได้กางร่ม
แผ่นหลังที่ไกลออกไป
เรียกความหอมจากดอกไม้สีฟ้าอมม่วงนั่น

คำร่ำลาเป็นดั่งพายุฝนที่โหมกระหน่ำ
ความรุ่มร้อนค่อยๆผ่อนลงเพราะเธอ
โบกมือลาแล้วบอกว่าเพื่อพวกเราเองนะ
สายฝนที่รู้สึกได้นั้นไหลอาบแก้ม

ทั้งๆที่พยายามจะซ่อนเปลือกตาที่เปียกปอน
เสียงใจของเธอดังวูบไหวในความเงียบงัน
ราวกับจะบอกอะไรสักอย่าง
มันเป็นอย่างนั้นใช่ไหม? ไม่รู้ตัวเลยสินะ

หยาดฝนโปรยปรายจากฟ้าที่หมองหม่น
เพื่อปิดบังความเศร้าและตาที่รื้นชื้นเอาไว้รึเปล่า?
กางร่มบดบังท้องฟ้าสดใสที่เคยเฝ้ามอง

ไม่มีอีกแล้วเสียงหัวใจที่เคยได้ยิน
ปลายนิ้วนี้ก็เอื้อมไปไม่ถึง
ทั้งช่วงเวลาที่มีค่าและเสียงนั่น
ห้วงเวลาเหล่านั้นไม่มีวันหวนคืน

 

 

 

 ปล.โอโตเมะไม่ได้ไปนะ....